Codziennie jak idę do pracy to dostaję - a raczej usiłuję odmówić - ulotkę. Z najbliższego kosza obok którego przechodzę później wylewają się tysiące takich właśnie przed chwilą wziętych kawałków papieru. Ktoś wykonał pracę w postaci jej zaprojektowania i wydrukowania, ktoś komuś dał pracę by je rozdać, a my bezmyslnie bierzemy i wyrzucamy. By ktoś szybciej je rozdał, dostał kasę i poszedł do domu. A tony drzew od razu lądują w koszu. Czy nie ma szans, by marketing był bardziej ekologiczny? Czy na parwdę nasza cywilizacja musi byc cywilizacją smieci?

Wybija godz.17.00 wpada osoba, kórej się wydaje, że jest najważniejsza w biurze. I możesz być w środku pisania ostatniego maila czy ostatniej rozmowy telefonicznej - won z biura!!! Czas oszczędzać, zamykać i do domu!!!

Pierwszy raz cos takiego na oczy widzialam....

Moja przyszywana Siostra ma od pewnego czasu:

- brak miesiączki,

- rozdrażnienie, osłabienie i wszechogarniający tumiwisizm,

- wczoraj przysłała mi opis swojego obiadku w pracy w taki sposób, że nie doczytwaszy do końca momentalnie byłam głodna i wyszłam z biura po pączki,

- skarży sie na powiększone, obolało piersi (cytuję: cycki jak doniczki)

i dzis rano o ostatnim problemie przypomniał sobie jej mąż:

Jechałam z Młodszym Tuptusiem samochodem, on mi zacząl tłumaczyć zasadę w jaki podzieli koło na  części:

- bo ja musze je podzielić na 4 połówki

-ćwiartki chyba?

-połowki mówię przecież - raz na pół i potem te połówki na pół czyli to też są połówki!!

dopiero w domu jak mu pokazałam na rysunku to dał sobie wytłumaczyć, uffff

..............................................................................................................................

wieczorem Starszy Tuptuś przebierał się w piżamę i miałam wrazenie że w coś mocno uderzył nogą, siedzi zwiniety na podłodze i trzyma się za nogę, jojczy z bólu i rozciera, nie mogłam sobie nie darować czadu pedagogicznego:

-jakbyś uważał, to byś nie uderzył nogą...

- ja nie uderzyłem ja SOBIE NA NOGĘ NIECHCĄCY NADEPNĄŁEM

aha! znaczy się cięzki jest!

dziś rano wstawanie było awykonalne dla obu Tuptusiów. wstawały pupy, wystawały nogi za łóżko, by pokazać że już wstają, ale głowa uparcie z zamkniętymi oczami leżała na poduszce. A ja uparcie mantrowałam, że czas do szkoły - obaj uparcie twierdzili przez sen, że do szkoły nie chcą, postraszyłam że po południu nie odwiedzimy umówionych, ulubionych koleżanek, to powoli zaczęli otwierać oczy, poszłam zmoczyłam ręcę zimną wodą i zrobiłam - skuteczne jak się okazuje - kropienie towarzystwa oczywiście dodałam:

-wstawać do szkoły!

Młodszy Tuptuś

-to dziś jest szkoła?

nie nie udaje, wie, że tak artysta jeden

-jest i za chwilę się spóźnicie!!!

-a to pech...